Nowruz in Iran

Tijdens Perzisch nieuwjaar (Nowruz) reizen we door Iran. In de trein van Teheran naar Yazd worden we door een student uitgenodigd om bij hem en zijn familie thuis te eten.

Na een jeeptocht in de woestijn buiten Yazd pellen we gemoedelijk een gepofte aardappel met de locals en gidsen. Die avond gaat we eten bij de familie van Aref, de student uit de trein. We vragen de gidsen wat we kunnen verwachten; veel eten, veel vragen en dat allemaal urenlang.

We willen graag wat meebrengen en daarvoor gaan we naar de beste zoetigheidwinkel van Yazd. Retedruk nu, uiteraard vanwege Nowruz. Dat kun je blijkbaar niet vieren zonder een berg zoetigheid. We kiezen echte Yazdi baklava, uiteraard met authentieke rozenwatersmaak. Want daar zijn ze dol op in Iran.

Noten zaden en dadels

Aref en zijn familie wonen in een buitenwijk van Yazd. Een heel net huis met megagrote tv en plastic over de eettafel. Moeder, zusje, broertje en Aref heten ons welkom. Vader is er niet, die werkt in het zuiden van Iran. Moeder is een knappe vrouw met elegant omgedrapeerde shawls.

Op tafel staan verschillende bakken met noten, zaden en dadels. We krijgen thee en moeten vooral eten. Dat doen we. In de bak met zaden zitten een paar eigenaardige rode exemplaren. Geen idee hoe die op een nette manier verorberd moeten worden, ik frummel het schilletje maar in een zakdoek weg. Moeder bijt het schilletje eerst door, peutert het weg en eet dan het zaadje. Aha.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Restaurant in Teheran, Iran
Restaurant in Teheran, Iran

Vakantie

Aref heeft inmiddels zijn woordenboek erbij gehaald en heeft op zijn mobiel ook een vertaalapp. Waaruit vooral heel ouderwetse Engelse woorden komen, want we begrijpen Aref de helft van de tijd niet. Tot grote hilariteit van zusje Dario, die op haar beurt weer veel te verlegen is om überhaupt iets te zeggen.
Broertje Amirali is van het verwende soort en stuitert de kamer door.

Tijdens Nowruz hebben de Iraniërs vakantie en de familie gaat morgen naar het zuiden om op Qeshm Island Nowruz te vieren. Speciaal voor ons hebben ze de Nowruz tafel neergezet; de Haft-Seen (zie ook Wikipedia) met goudvis, appels, gras en de rest. Aref doet uitleg van alle onderdelen en kust de Koran.

Bademjan with kitchen

Moeder staat druk te koken en Aref komt trots vertellen dat er vegetarisch eten is, namelijk bademjan with kitchen. We zijn erg nieuwsgierig. (Bademjan kennen we, dat is aubergine.)

We gaan aan tafel, een grote schaal rijst staat midden op de tafel te dampen. Daarnaast twee bakken salade; een Yazdi en een Shirazi. De kitchen blijkt kip te zijn. Moeders staat met Aref en Dario in de keuken. We weten niet hoe snel we een stuk kip weg moeten werken, zodat Ma er niets van merkt.

“Eat, eat” zegt moeder en we doen ons best. Mmmm bademjan. “Eat eat” blijft ze zeggen.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Groentekraam in Yazd, Iran
Groentekraam in Yazd, Iran

Kuka

Amirali heeft dorst en gaat op z’n stoel staan “Kukaaaa” roept hij. (Kuka is een algemene benaming voor fris of prik, vaak cola of sinas. Bij het bestellen van 3 kuka kun je 2 cola en 1 sinas krijgen, maar ook 3 sinas – het is volledig willekeurig.) Hij neemt een slok en zucht verheerlijkt, trekt z’n t-shirt op en slaat op z’n buik.

Na het eten rollen we naar de zithoek. We laten foto’s van onze families en vrienden zien. Ondertussen worden de familiealbums uit de kast gehaald en mogen we de babyfoto’s van Aref en Dario zien.

Familiekiekjes

We hebben de babyfoto’s van Amirali nog niet gezien, en -bam- de tv gaat aan. Er is een uitgebreide reportage van z’n verjaardagsfeestje. Dan komen de video’s. We zien een jarige Amirali, we zien oma zonder hoofddoek op de grond rollen en we zien een tante schaars gekleed op megahakken dansen in de kamer. Dat gebeurt er dus achter de voordeuren.

Na uren foto’s, eten, thee en kuka vinden we het mooi geweest. We vragen Aref een taxi te bellen, maar moeder staat erop ons naar het centrum te brengen. Amirali ligt uitgeteld op de bank en kan ons amper uitzwaaien. Dario slaat haar armen om me heen en zegt dat ze het een geweldige avond vond en bedankt me. Nu weet ik zeker dat ze beter Engels spreekt dan die broer van haar. Ze zwaait onhandig naar mijn reisgenoten en we stappen bij moeder (ondertussen in auto-outfit, nog steeds heel charmant) en Aref in de auto. Ma houdt van scheuren. Bij het guesthouse in Yazd nemen we afscheid. Aref van z’n twee nieuwe vrienden en ik krijg een innige knuffel van moeder. De twee nieuwe vrienden van Aref zijn een beetje jaloers.

Skyline van Yazd, Iran
Skyline van Yazd, Iran
0

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.