Bazaars op de zijderoute in Oezbekistan

Van de Oezbeekse plaatsen op de zijderoute spreken Bukhara en Samarkand misschien wel het meest tot de verbeelding. Ook in de hoofdstad Tashkent schijnen de karavanen geweest te zijn. Wij volgen deze route vanuit Khiva in het westen van Oezbekistan. En nee, niet met een stoet kamelen.

Omdat er amper treinen in dit deel van Oezbekistan rijden, nemen we een taxi. De weg is niet al te best, maar toch weet de chauffeur er soms met 160 overheen te knallen. 

Bukhara is een stuk groter dan Khiva, maar de dichtheid aan historische gebouwen is net zo hoog. En mooi! Centraal staat de minaret die allesverwoester Dhenngis Khan wél liet staan.

In veel medressen (voorheen scholen) zijn winkeltjes, met de onvermijdelijke tapijten, zijde, tafelkleden, keramiek en schilderijtjes. We passeren ze in een snelwandelaarstempo en kijken rond op de binnenplaatsen en de expositieruimtes. Of we moeten even zwaaien naar een familie die opgedirkt zit te wachten op het bruidspaar.

Chaikanas in Oezbekistan

Verder lopen we wat rond, doen een siësta, bezoeken wat musea en zetten liters thee weg bij chaikanas.

Die theehuizen zijn een toevluchtsoord voor Oezbeken en toeristen tijdens de verzengende middaghitte. Onze favoriet in Bukhara, Lyabi Hauz, is gesitueerd rondom een grote vijver (verkoelend!) en voor iets van 30 cent heb je een potje thee waar je al gauw een uurtje zoet mee bent. Naast de uiterst saaie ark (en dat terwijl het er buiten nog veelbelovend uit zag) ligt ook een fijne chaikana waar je kunt lunchen. Uiteraard met shaslicks, lachman en choban salad.

In Bukhara eten we op een paar dakterrassen met een fantastisch uitzicht. En verassend genoeg is er een goed aanbod in vegetarische gerechten (dat gaat dus verder dan die salade met tomaat en komkommer die je in de rest van Oezbekistan krijgt). We zijn groot fan van Minzifa en komen er gerust nog een keer. Tsja, we hangen ook elke dag bij hetzelfde theehuis rond.

(tekst gaan verder onder de foto)

Mozaïeken op de medressen in Bukhara, Oezbekistan
De prachtige mozaïeken op de medressen in Bukhara

We reizen met trein van Bukhara naar Samarkand. De airco doet het niet of heeft het nooit gedaan. Al zwetend zien we het droge landschap van Oezbekistan voorbij razen.

Samarkand is weer een groter en in die stad draait het allemaal om Timur aka Tamerlane. Het lijkt ons dan ook niet meer dan gepast om eerst een bezoek aan zijn mausoleum te brengen. Dat het een grote jongen was bewijst het indrukwekkende gebouw. 

Samarkand kun je niet verlaten zonder een bezoek aan de Registan, ofwel een plein met 3 giga-medressen. Hét summum van de Timurid architectuur en het toeristische hoogtepunt van heel Oezbekistan. Dus er lopen ook wat tourgroepen rond die er lustig op klikken voor een mooi kiekje. We zien een man in een brede spreidstand z’n stinkende best doen voor dat ultieme shot. 

De bazaar in Samarkand

Via een bakker die we zo z’n tandir in zien lopen en een moskee die behoorlijk gerenoveerd wordt komen we op de bazaar. Een prachtig schouwspel van mensen, producten in alle geuren en kleuren van Oezbekistan. Na een rondje spullen kopen en mensen kijken crashen we bij de chaikana. Daar zitten ook twee oude mannetjes boordevol prachtige verhalen.

’s Avonds zitten we bij Altstad – jazeker; dat klinkt verdomd Oezbeeks – aan een verse tapbier en wat eten (het standaard menu in Oezbekistan; salades, plov, lachman, shashlicks). De ober heeft net een paar woorden Engels geleerd en komt om de paar minuten aan onze tafel met de vraag:

“Everything allright? No problem?” 

We antwoorden dat er geen enkel probleem is. Echt niet.

Omdat een aardbeving Tashkent verwoest heeft, is van die hele zijderoute weinig meer te merken. De hoofdstad is op de bazaar na vrij lelijk en vooral saai. (Ons verblijf daar is noodzakelijk, want de eens zo handige grensovergang tussen Samarkand en Penjikent is al jaren gesloten vanwege een dispuut tussen de presidenten van Oezbekistan en Tajikistan.)

Noten, kruiden en gedroogd fruit

Die bazaar is wel lekker groot; de textiel afdeling is een doolhof, in een koepel hangen stukken vlees, overal die heerlijke ronde broden, verse groenten en veel noten, kruiden en gedroogd fruit. Middenin de bazaar is een ‘foodcourt’ met een paar rokende barbecues en borrelende pannen. We schuiven maar al te graag aan.

In ons hostel krijgen we gratis live entertainment. Een Maleisiër en een Japanse zitten indruk op elkaar te maken met foto’s van al hun reisbestemmingen, alle camera’s die ze daarvoor gebruikt hebben, waar ze allemaal wel niet geweest zijn en waar ze nog heen willen.

We laten de hitte, de blauwe koepels en de prachtige mozaïeken achter ons en gaan op weg naar een nieuw land waar ze ook plov en shaslick serveren, maar waar er vooral veel bergen zijn. We stappen in een klein autootje naar de grens van Oezbekistan met Tajikistan.

De bazaar in Tashkent, Oezbekistan
De bazaar in Tashkent
0

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.